Cırt diye okunuyor diyor Ayşe Arman bu kitap için.. Bir başka isim yerden yere vuruyor, başka bir kesim yazara alkış tutuyor, sırtını sıvazlayıp destek veriyor..

Benimse içimden ne göklere çıkarmak ne de yerden yere vurmak geliyor. Sırf konusu yüzünden yazarı kötüleyen, daha önceki kitaplarını okuyup ona övgüler yağdırırken; bu kitabından sonra ona sırt çeviren, hiç beklemezdim diyen kesime içimden ”Kitapta yalnızca bu insanların aşklarını mı okudunuz?” diye sormak geliyor.. Kitap hakkında yazılanlar, tüm bu yuhlamalar, yazıklar olsun lar sizi korkutmasın. Kitap sandığınız gibi, sadece bu insanların aşkı nasıl yaşadıklarını anlatmıyor. Kitap bittikten sonra, şöyle bir durup ”Yazık yahu şu insanları bir rahat bırakalım da aşklarını doyasıya yaşasınlar.” demiyorsunuz. Bu amaçla yazmadığını da açık açık söylüyor zaten Ayşe Kulin.. Kitap size, bana, hepimize ilişkilerimizin nasıl da pamuk ipliğine bağlı olduğunu anlatıyor. Hemcinslerimizle ve karşı cinsle olan ilişkilerimize ayna tutuyor. Bizim hiç bilmediğimiz şehirlere, köylere gidip ”Bak okur, bunlar şaka değil.” diyor. Ve daha burada yazamadığım bir çok, bir çok şeyi gözler önüne seriyor. Bunu size sezdirmeden yapıyor. Bir konuyu işliyor gibi gözükürken, görebilenler için aslında bir sürü mesaj veriyor.

Ben Ayşe Kulin’in bu çabasını cesurca buluyorum ve kitabın okunmaya değer bir kitap olduğunu düşünüyorum…

Bu kadar güzel ismi olan bir kitap daha duydunuz mu?  Karanlık çökerken neredeydiniz?.. O kadar sevdim ki zamansız tekrarladım bu cümleyi.. Öylesine.. Herhangi birine değil, herhangi bir içerlemeyle de değil. öylesine..

İnsan Mario Levi’yi ne yazdığından çok kitaplarının isimlerinden ne hikayeler çıkacağını merak ettiği için bile okuyabilir. Bir diğer kitap adı: ”İstanbul bir masaldı”.. Bir diğeri ”Madam Floridis dönmeyebilir”..

Karanlık çökerken neredeydiniz? okuduğum ilk Mario Levi kitabı. Yazarı tanımadan, üslubunu bilmeden.. Üstüne birde kalın bir kitap.. Benim okumam bitirmem uzun zaman aldı, çünkü kitap bir anlatanın dilinden onun hisleriyle birlikte ilerliyor. Konusu ise şöyle: Lise yıllarından tanışan altı arkadaşın o yıllarda oynadıkları tiyatro oyununu otuz yıl aradan sonra aynı sahnede oynamaları. Bu uzun ayrılıkta bu arkadaşların yaşadıkları, başından geçenler.. Ana konu bu olsada yan konular, alttan alttan verilmek istenen mesajlar daha ağır kitapta. Ben yazarın daha çok azınlıkların Türkiye’deki hayatlarını anlatmaya çalıştığını hissettim. Okumak isteyenlere kolay okunmadığını tekrar hatırlatmak isterim..